تقدیم به درهای دردانه دوست .
چشاند.
افرین بر افریدگارم.
و دوباره دوباره سپاسگزارم از پروردگارم چرا که در حین خودش دو پرورنده پروانه سا پدر ومادررا پر پروازم
کرد تا پریدن در عالم خاک را پرنده وار و پر به پر بپرورم .
در پناه پنهان پروردگارم پدر ومادرم.
سپس باز هم از ان مهربان مهر افرین تشکر می کنم که که مهر مهرانه این مهربانان پدر ومادر م رامهربانانه توشه راهم کرد و چنین مهر امیز اول بار مهر اموختم و عطر مهربانی پویاندم و مست ازمی
مهرم کرد.
این دو مهر اموزگار مادام قرین مهر ان مهر افرین.
چه گویم این بار هم شاکرم از ان معلم بیدار که دم به دم وبی سکوت ساکنانه در این مدرسه غشق
عاشقانه عشق می اموزد وعاشقانی استاد رابر سر راهم می نهد که عا شقانه و نه تاجرانه درس عشقم بیاموزاند و بیاموزاند که تنها عشق کافی است ودرس اول همان درس اخر است و ان عشق است عشق وعشق همان دوست داشتن بی قید وشرط ونیالوده به محاسبه است. دوست داشتن هیچ است برای هیچ وبا ان همه چیز عشق عاشقانه تثار ان عاشق ومعشوق افرین ان استاد استاد پرور.
انکه ذره به ذره و لحظه به لحظه این پرده استادانه استاد مدرسمان کرد .ودیگر باربه رفیق ودوست ازلی وابدی ام سپاس که هرگزم وا نمی نهاد و همواره رفیق راهم می ماند و رفیق را بی تعطیل می چشاندم وحتی لختی غربتم نمی چشاندم و اگر هم بچشم هم از نسیان و بی ادبی خویش می چشم چرا که او رفیقی فرد و مرد است.
دوست دوست داشتنی ام!دوستانم همیشه در پناه امنت.
و در اخر باز سپاس وشکر از خدایم که وقتی به خود ایم خودایم خدایی که خود ایی را برای قربش سر ساخت و خودی خود را منزلتی خدایی بخشید.
خدایا!به خدایی خدائیت خود خودم را با خودی خودم خودی ده تا در اغوش خدائیت به خود اید و خود اییش ایین قرب خدایی همچون تو خدایی.
تقدیم به درهای دردانه دوست که هنوز دلی دل دارند ودلدارند و گاهی فرصتی می کنند وبه دور از خواب وخیال انگیز این بند بند بند دلشان برای خودشان بند مشود.
دوست دار شما وحیده.



